Stosowanie Solid Edge ułatwia pracę ze złożonymi projektami poprzez tworzenie funkcjonalnych, wirtualnych prototypów 3D, dzięki czemu możliwe jest zoptymalizowanie projektu oraz utworzenie wielu jego wariantów bez potrzeby wytwarzania kosztownych prototypów fizycznych

Jedną z zasad filozofii modelowania w Solid Edge jest możliwość tworzenia części w kontekście zespołu, tj. otoczenia, w którym znajdować się ona będzie w rzeczywistości. Możliwe jest modelowanie wg zasad „z dołu do góry” (top-down) oraz „z góry na dół” (bottom-up), co w połączeniu z doskonałymi narzędziami do budowy zespołów pozwala uzyskać pewność, że oryginalna koncepcja projektu zostanie zachowana podczas całego procesu konstrukcyjnego.

Niedościgniona wydajność modelowania dużych złożeń

Dzięki Solid Edge można z powodzeniem pracować z dużymi zespołami części, co ma fundamentalne znaczenie w procesie konstrukcyjnym realizowanym przez przedsiębiorstwa z branży mechanicznej. Użytkownicy programu Solid Edge często tworzą wielkie zespoły części składające się z ponad 100000 elementów. Praca z zespołami, składającymi się z wielu tysięcy części jest wyjątkowo łatwa i wydajna m. in. dzięki stosowaniu potężnych narzędzi do wyszukiwania i wskazywania obiektów oraz możliwości umieszczania w zespole części w wariantach uproszczonych. Podczas pracy w Solid Edge możliwy jest podział zadań konstrukcyjnych pomiędzy poszczególnych inżynierów, z jednoczesnym zarządzaniem dokumentacją projektu dzięki wykorzystaniu aplikacji Insight. Nadzorowanie przez Insight wszelkich aktualizacji oraz zmian projektowych pozwala uzyskać pewność, że produkt końcowy będzie zarówno prawidłowo wytworzony już za pierwszym podejściem jak i terminowo dostarczony na rynek.

Dowiedz się więcej na temat pracy z dużymi złożeniami

Projektowanie systemowe: osiągnięcie i zachowanie zamierzeń koncepcyjnych projektu

Dzięki wyjątkowym narzędziom Solid Edge, służącym do projektowania systemowego można skoncentrować się nie tylko na wzajemnym dopasowaniu odpowiednich części, ale również na określeniu zasad, na jakich one ze sobą współpracują. Możesz stworzyć inteligentne, bardzo realistyczne pod względem funkcjonowania modele, które naśladują sytuacje zachodzące w rzeczywistości. Stosowanie bibliotek systemowych umożliwia definiowanie i przechowywanie zespołów części, operacji oraz relacji przestrzennych w celu ich ponownego wykorzystywania w przyszłych projektach w formie elastycznych zespołów funkcjonalnych. Praca z bibliotekami systemów polega na zapamiętywaniu oraz ponownym używaniu głównych relacji przestrzennych oraz automatycznym dodawaniu lub usuwaniu materiału ze ściśle określonych komponentów, co ma na celu uzyskanie pewności, że wstawiane obiekty znajdą się we właściwych miejscach. Możliwe jest również korzystanie ze specjalnych czujników, dzięki czemu wartości najważniejszych dla danego układu wymiarów lub zmiennych mogą być ciągle monitorowane.

Jedynie w Solid Edge zdefiniować można tzw. komponenty alternatywne wybranych części. Dzięki temu można łatwo zamieniać określone komponenty zespołu, np. w celu przeanalizowania jego różnych wariantów. Stosując tę samą technologię, istnieje możliwość dynamicznego definiowania struktury komponentu Rodziny Zespołów podczas jego wstawiania do innego zespołu. Użytkownik jest w stanie zdefiniować nowe składniki Rodziny Zespołów poprzez wzajemne kombinacje doboru komponentów alternatywnych. Ponieważ proces ten odbywa się w czasie rzeczywistym, nie wymaga więc uprzedniego zdefiniowania każdej możliwej kombinacji składników Rodziny Zespołów. Rezultatem powyższego są znaczące oszczędności czasu pracy.  

Projektowanie hybrydowe 2D/3D: odpowiednie narzędzie w odpowiednim czasie

Wraz ze wzrastającym stopniem złożoności konstrukcji produktów, wielu z projektantów, wykorzystujących jedynie system 2D, stwierdza, iż dalsze wykonywanie pracy w tradycyjny sposób nie jest już możliwe, zauważając jednocześnie, że projektowanie 2D jest wydajnym sposobem pracy w wybranych aspektach działań konstrukcyjnych. Jednocześnie doświadczeni Użytkownicy systemów 3D zwracają uwagę na fakt, że modelowanie 2D jest wygodne np.w celu stworzenia szkicu koncepcyjnego projektowanej maszyny, przed przystąpieniem do stworzenia wirtualnej makiety za pomocą systemu CAD 3D. W zaistniałej sytuacji obie grupy poszukują dla siebie takiego systemu CAD, który w sposób efektywny będzie łączył obie te technologie, przez co możliwe będzie zastosowanie odpowiedniego narzędzia w odpowiednim czasie, zapewniając jednocześnie całkowitą synchronizację pomiędzy geometrią 2D i 3D. Stosując wyjątkowe możliwości Solid Edge, służące do projektowania hybrydowego 2D/3D, użytkownicy mogą zawsze zastosować najlepsze narzędzie do określonego zadania, które mają wykonać.

Technologia „Zero D”: upraszczanie procesu projektowania

Wiele procesów konstrukcyjnych rozpoczyna się od stworzenia zarysu struktury produktu, z wykorzystaniem nowych oraz już istniejących szkiców 2D. Ma to na celu stworzenie szkicu koncepcyjnego z możliwością przejścia do modelowania 3D tylko wtedy, gdy będzie to konieczne. W Solid Edge zaproponowano stosowanie wyjątkowych rozwiązań, dzięki którym narzucić można właśnie taki przebieg procesu konstrukcyjnego. Dzięki technologii „Zero D” możliwe jest zdefiniowanie głównych elementów struktury produktu (najważniejszych podzespołów i części), bez konieczności tworzenia jakiejkolwiek geometrii, a tym bardziej bez potrzeby fizycznego tworzenia nowych plików, które ją zawierają. Na podstawie układu „komponentów wirtualnych” można już wykonać wstępne zestawienie materiałowe projektu, a także raporty, dotyczące np. wyceny kosztów. Wszystko to bez oczekiwania na ostateczne wykonanie zespołu 3D, co wiązałoby się z niepotrzebną stratą czasu. Następnym logicznym krokiem może być powiązanie geometrii 2D z komponentami wirtualnymi lub wstawienie już istniejących obiektów 3D wraz z ich pozycjonowaniem względem szkicu 2D układu zespołu. W chwili, gdy struktura koncepcyjna jest już całkowicie wykonana i możliwe jest rozpoczęcie szczegółowego procesu konstrukcyjnego, dzięki jednemu poleceniu przekształcić można układ komponentów wirtualnych w rzeczywisty zbiór plików części i podzespołów. Kolejnym krokiem jest rozpoczęcie pracy z geometrią 3D, w celu zamodelowania złożonego układu zespołu części, będącego cyfrowym prototypem układu rzeczywistego.